Laatst vertelde ik iemand over het werk dat ik doe en ze vroeg of ‘dat nou goed loopt’, om mensen te helpen bij het schrijven en uitgeven van hun boek. Na mijn bevestigende antwoord daarop, gaf ze aan dat wel te begrijpen. Want: “Iedereen schrijft tegenwoordig een boek.”
De klassieke opmerking van iemand die geen idee heeft wat het schrijven van een boek daadwerkelijk inhoudt. Inmiddels weet ik dat het niet zoveel zin heeft om een discussie aan te gaan rondom dit onderwerp (choose your battles). Maar wat ik ook weet, omdat ik het zo vaak van mijn klanten hoor, is dat beginnende auteurs die ogenschijnlijk onschuldige opmerking wél met zich meedragen. Die opmerking die tussen neus en lippen door wordt gemaakt wanneer je het hebt over het schrijven van een boek, is er eentje die juist degenen raakt die een boek willen schrijven (of hebben geschreven). Het raakt ze niet alleen, het weerhoudt ze er vaak ook van om te gaan schrijven. Of om door te zetten. Voor je het weet is ‘project boek’ weer op de lange baan geschoven, omdat die ene opmerking toch wel pijn doet.
Want ja, als iedereen het blijkbaar kan en er opmerkingen worden gemaakt waaruit je toch een ondertoon kunt ophalen dat het inmiddels niet meer zo serieus wordt genomen wanneer je een boek schrijft… Waarom zou je er dan aan beginnen?
Als je dit herkent, twijfelt, die opmerking in jou is gaan leven, dan schrijf ik dit voor jou.
Ik ben hier om je te vertellen dat absoluut NIET iedereen een boek kan schrijven. Vaker niet dan wel zelfs. Zie dat niet als ontmoediging overigens, het is het enorm waard om er juist aan te beginnen, maar besef ook dat het wél iets bijzonders is.
Een boek schrijven doe je namelijk niet even. Het is geen leuk side project wat je zo af en toe op een avondje eens oppakt. Een boek doet echt iets met je, tijdens het gehele schrijfproces en zelfs daarna nog wanneer je het gaat uitgeven en verkopen. Een boek schrijven is een intens persoonlijk iets, wat kwetsbaarheid van je vraagt, waarvoor verbinding met je gevoelswereld nodig is. Ik durf te beweren dat veel mensen er absoluut niet toe bereid zijn om dat aan te gaan.
Een boek schrijven is een proces. Een innerlijke reis. En het vraagt méér dan alleen tijd en toewijding – het vraagt lef en kwetsbaarheid.
Een boek is een verlengstuk van jezelf
Wie een boek schrijft, legt zichzelf bloot. Dat spreekt voor zich wanneer het gaat om het delen van jouw verhaal en jouw expertise, maar het geldt net zo goed voor bijvoorbeeld een roman. Zelfs bij het meest zakelijke boek waarbij ik het schrijfproces heb mogen begeleiden, liep de schrijver er nog weleens tegenaan dat het ondanks de zakelijke toon, toch persoonlijke voelde. Met alles wat je schrijft, waar je jouw naam aan verbindt, laat je (een stukje van) jezelf zien.
Je gaat nog meer staan voor datgene waar JIJ voor staat. Jouw visie, jouw overtuigingen en vaak ook de uitdagingen waarmee jij te maken hebt gehad. En niet alleen dat, met een boek laat je ook nog eens zien dat jij jouw visie of creativiteit waardevol genoeg vindt om te delen met de wereld.
Dat is niet iets wat je ‘zomaar’ doet. Of je nu een boek schrijft wat je zo groots mogelijk wilt verspreiden, of het meer is voor je eigen inner circle. Het vraagt iets van je systeem, van je zenuwstelsel, en het schrijf- en uitgeefproces gaat dan ook vaak gepaard met een persoonlijk groeiproces. Alleen al de stap om een boek te gaan schrijven maakt dat je jezelf uitnodigt om nog meer achter jezelf te gaan staan.
Niet voor niets wordt het schrijven en uitgeven vaak gezien als een ‘bevalling’ waar een ‘boekbaby’ uit voort komt.
Schrijven is confronterend
Na het maken van de keuze om een boek te gaan schrijven, wat überhaupt al behoorlijk wat van je vraagt, is het schrijfproces ook nog eens confronterend. Ik ken werkelijk niemand die ervoor is gaan zitten en zo, hoplakee, een manuscript op papier zette.
Vragen als ‘voor wie schrijf je eigenlijk?’, ‘wat wil ik nu écht vertellen?’, ‘waar begin ik?’ en ‘is dit deel van mijn verhaal eigenlijk ook van belang voor mijn lezer?’ komen regelmatig aan de orde. In mijn gratis schrijfplan help ik je er trouwens bij om dat helder te krijgen.
Naast het hebben van een heldere structuur waarbinnen je schrijft, zijn daar vervolgens ook je eigen patronen en overtuigingen die jou regelmatig kunnen afleiden van je schrijfflow. Perfectionisme, uitstelgedrag, je innerlijke criticus… Je zal maar net lekker aan het schrijven zijn, vervolgens lees je even terug om te kijken of het allemaal duidelijk is, en daar is dan de micromanager in jezelf die alles in één keer goed wil hebben. Je bent dan meer bezig met verbeteren, dan met het op papier krijgen van je verhaal.
[Bonustip: Kies bewuste momenten om te schrijven (waarbij je niet gaat verbeteren), en kies bewuste momenten waarop je gaat editen. Doe dit niet door elkaar heen, want dit gaat enorm ten koste van je schrijfflow en dat kost onnodig veel energie.]
Sommige dagen loop je over van inspiratie en heb je al een paar A4 aan notities gemaakt voordat je er überhaupt aan toekomt om je computer aan te zetten en het in je boek te verwerken. Die dagen zijn heerlijk! Ze gaan alleen ook gepaard met dagen waarop je jezelf op discipline achter je laptop moet parkeren, je telefoon niet binnen handbereik, het boek bestand openen en het eventjes duurt voordat je de flow weer vindt.
…ik zie mezelf nog zitten in een leuk vakantiehuisje wat ik had gehuurd om volop te kunnen schrijven. Ik heb op pure wilskracht een heleboel pagina’s geschreven, die ik voor het uiteindelijke boek voor 95% weg heb kunnen doen. Jammer, maar het kan ook onderdeel zijn van je schrijfproces.
Dan toch doorzetten, voelen dat jouw boek er echt mag komen, ook wanneer je twijfelt, dát is het schrijfproces in z’n puurste vorm. Heel simpel gezegd: niet iedereen gaat dit aan of weet zichzelf hier doorheen te leiden.
Niet iedereen schrijft dus een boek
Ja, veel mensen denken erover om een boek te schrijven. Ze dromen ervan. Beginnen misschien met schrijven en beginnen maanden later nog een keer. Misschien hebben ze zelfs pagina’s vol notities. Maar feit is dat een groot deel van deze mensen hun boek niet afmaakt, en áls het al af komt, dan wordt het ook regelmatig niet uitgegeven.
Waarom? In mijn ogen ligt het er maar zelden aan dat iemand simpelweg geen goed verhaal heeft. Ook al vertellen veel auteurs zichzelf dat hun verhaal niet al te best is 😉 Veel vaker ligt het eraan dat overtuigingen het overnemen. Dat niemand hierop zit te wachten, dat niemand het gaat kopen, dat ze toch niet goed kunnen schrijven, enzovoorts.
Als je voelt dat jij toch echt een boek te schrijven hebt, dan mag je daar in mijn ogen naar luisteren. Laat die innerlijke stem maar eens groter zijn dan de twijfels, dan de redenen om iets niet te doen. Er zijn altijd meer mensen die geen boek schrijven, dan degenen die er wel voor gaan.
Dus…
In plaats van te zeggen: “Iedereen schrijft tegenwoordig een boek,” maak er eens van:
-
“Wat moedig dat jij ervoor gaat.”
-
“Wat knap dat je iets hebt afgemaakt wat zóveel toewijding vraagt.”
-
“Wat gaaf dat je jouw verhaal, kennis of visie hebt vormgegeven op papier.”
Want een boek schrijven is nooit zomaar iets wat je doet. Het is een mijlpaal. Een katalysator voor jouw innerlijke groei, vertaald in woorden.
Ben jij er klaar voor om jouw boek te gaan schrijven? Ik help je graag om voorbij die onzekerheden jouw verhaal op papier te zetten. Bekijk hier wat ik voor je kan betekenen.
Heb je je boek al af, en wil je het nu gaan uitgeven? Hier lees je hoe ik je daarbij kan helpen.